Petar Mazev (Kavadarci, 10. veljače 1927. – Skopje, 13. ožujka 1993.) bio je makedonski slikar. On je jedan od najznačajnijih autora moderne makedonske umjetnosti. Završio je Akademiju likovnih umjetnosti u Beogradu 1953. godine i iste je godine postao član Društva likovnih umjetnika Makedonije (DLUM). Bio je član avangardne grupe „Mugri“. Profesor na Arhitektonskom fakultetu, Skopje. Bio je i jedan od osnivača Fakulteta likovnih umjetnosti u Skopju, gdje je bio dekan i profesor.
Svoje je prve crteže na početku Mazev radio s ugljenom izgorenog drveta, zbog čega je i dobio nadimak „Ćućo“. Tijekom svoje uspješne umjetničke karijere prošao je kroz nekoliko razvojnih faza u stvaralaštvu: ekspresionistički realizam, nadrealizam, enformel, da bi se na kraju opet vratio figuri. Poznat je i priznat kao jedan od najsposobnijih kolorista u modernom makedonskom slikarstvu. Zadnja faza u stvaralaštvu Mazeva izlazi iz ranije asocijativne materije njegovih djela i kreće se ka neobičnim plastičnim aglomeracijama.
Izlagao je na brojnim gupnim i samostalnim izložbama u Makedoniji i inozemstvu: Burma, Kina, Indija, Francuska, Čile, Milano, Beograd, Ljubljana, Dižon, Bratford, Rim, Torino, Nirnberg, Studgart, Berlin, Nim, Šel, Pariz, Peking, Njujork, Lozana, Meksiko Siti, Atena, itd. Njegova djela nalaze se u više privatnih i javnih zbirki u Makedoniji, Srbiji, Hrvatskoj, SAD-u, Njemačkoj, Švicarskoj i drugim zemljama.
Petar Mazev autor je i više mozaika. Njegova najznačajnija djela su: „Manastirski pejzaž“, „Zrelo žito“, mural u Željezari u Skopju, mozaik u Stopanskoj banci i Državnoj bolnici u Skopju, mozaik na spomeniku Ilindenskog ustanka u Kruševu, mural na starom autobusnom kolodvoru u Kavadarcima, najveći i najupečatljiviji mozaik u Spomen-kosturnici u Velesu i mnoga druga.
Dobitnik je najviših republičkih, saveznih i međunarodnih nagrada i priznanja, među kojima su i „Sapiro“ u Parizu (1959), „11. Oktomvri“ (1961), „13. Noemvri“ (1969), „Nikola Martinovski“ (1981), Nagrada za slikarstvo SLUZ-a (1981), Nagrada za slikarstvo DLUM-a (1987) i druge.
