На југоисточните падини на Шар Планина, се крие малото старо ридско село Беловиште, кое како да останало недопрено уште од римско време. Сместено во Општина Јегуновце, на крајниот североисточен дел на Долни Полог и на 20-тина км од Тетово, на надморска височина од 720 м, опкружено со густи шуми, пасишта и извори што никогаш не пресушуваат, Беловиште претставува вистинско прибежиште за сите што бараат мир, тишина и допир со автентичната природа на Македонија.
Низ овој предел тече Беловишка Река, планинска река со студена и кристално чиста вода, која извира на источната страна на Шара помеѓу врвовите Пирибег и Ливадица. Нејзиниот тек е див и разигран, минувајќи низ карпи, тесни долови и шумски појаси, и создавајќи мали каскади, природни базени и водопади, кои се едни од највисоките во Македонија и едни од најдолгите на Балканот.
На реката се формирале три живописни Беловишки Водопади кои се откриваат само за оние што ќе се впуштат во авантура. Распослани во див, речиси непрооден кањон долг околу 2 км, тие се протегаат во серија од каскади со вкупна должина од околу 150 м. Првиот, „Петочко Водиче“ („Враживир“) е најмал, со пад од 12 м, но со најголем воден интензитет. Средниот, „Долна Скала“ е најголем, со пад од 43 м. Горниот водопад, со назив „Горна Скала“, има помал интензитет со непрекинат пад од над 20 м. Овие водопади не се лесно достапни, што ја прави нивната убавина уште поавтентична. Највпечатливи се во пролет кога топењето на снегот од Шара ја засилува реката, а водопадите стануваат величествено моќни и бучат како непрекината песна на планината.
Легендата за името „Враживир“ раскажува дека на тоа место водата била толку длабока и вртложна што „голтала“ сè што ќе ѝ се приближи. Луѓето верувале дека таму има „нечиста сила“, па ретко се задржувале во близина по зајдисонце. Друга легенда вели дека водата од реката „лекува умор“, а шумите околу неа биле засолниште за овчари и патници кои тука наоѓале мир и инспирација, па затоа и денес овој крај има посебна, мистична убавина. Кај излетничкото место Петочко Водиче има две цркви, „Св. Петка“ и „Св. Јован Крстител“, рибници и ресторан, пешачки патеки, мовчиња, патокази, дрвени колиби и клупи. Месноста го добила името по лековитиот извор што помага за очни болести, кој се наоѓа во црквата „Св. Петка“, а е прогласен за најчист во Македонија.
Целиот крај е богат и со ендемски растенија и дивеч. Нема гужва ниту туристички метеж, само жуборот на водата, ветрот низ дрвјата и чекорите по шумските патеки. „Овде природата не се гледа, туку се слуша и се дише“, велат ретките посетители и планинари, кои еднаш доаѓаат и повторно се враќаат.
